Wiadomości ogólne Ze względu na trwałość i piękność swych futer bobry były już od dawna wysoko cenione jako zwierzęta futerkowe. Bóbr europejski (Castor fiber L.) i bóbr kanadyjski (Castor canadensis Kuhl.) są gryzoniami. Należą one do rodziny bobrowatych (Castoridae), rodzaju bóbr (Castor). Bóbr kanadyjski występuje w całej niemal Ameryce Północnej, aż po granice Meksyku na południu i po granicę zasięgu brzozy i osiny na pół­nocy. Bóbr europejski występował dawniej w całej prawie Europie i pół­nocnej Azji. Dziś ilość bobrów żyjących na wolności jest już niewielka, a bóbr europejski został niemal całkowicie wytępiony i znajduje się pod ścisłą ochroną gatunkową. Bóbr jest największym gryzoniem na półkuli północnej. Duże sztuki mogą osiągać do 40 kg wagi żywej, średnio są one jednak o blisko połowę mniejsze. Charakterystyczny dla bobrów jest szeroki, spłaszczony ogon, pokryty sześciokątnymi łuskami. Głowa bobra jest duża, szeroka szyja przechodzi bez przewężenia w krępy tułów. Palce tylnych nóg spina błona pływna. Okrywa włosowa bobra jest gęsta i bardzo trwała. Podszycie jest deli­katne i jedwabiste, brunatne o szaroniebieskim odcieniu, a długie 5—6 centymetrowe włosy pokrywowe są kasztanowatobrązowe, sztywne i od­znaczające się silnym połyskiem. Szczególnie wysoko cenione są futra ciemne aż do czarnych. Wadą futer bobrowych jest ich stosunkowo duży ciężar. Ze względu na grożące bobrom całkowite wytępienie, zarówno w Ame­ryce jak i w Europie podjęto próby hodowli tego cennego gryzonia. Duże trudności techniczne sprawiły, że początkowo powszechnie stosowano chów półwolny, na ogrodzonych przestrzeniach (parki, rezerwaty). System ten jest obecnie dość szeroko rozpowszechniony w Ameryce. Dopiero od r. 1934 rozpoczęto udane ostatecznie próby hodowli klatko­wej bobrów. Zorganizowano fermy hodowlane tych zwierząt w Związku Radziec­kim, w Polsce i innych krajach. Wciąż jeszcze jednak mają one charakter doświadczalny.